در عصر تحول و پیچیدگیهای فزاینده سازمانی مدیریت اثربخش تنها با بهرهگیری از سرمایههای فکری و هوش سازمانی ممکن میشود. پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هوش سازمانی بر عملکرد سازمانی به دنبال پاسخ به این سؤال است که چگونه هوش سازمانی میتواند موجب افزایش اثربخشی، نوآوری و بهرهوری سازمانها گردد. فرضیه تحقیق بر این مبناست که بهرهگیری هوشمندانه از دانش و اطلاعات، یادگیری مستمر و بهکارگیری مؤثر منابع فکری جمعی، باعث ارتقاء مزیتهای رقابتی و توان تطبیق سازمان با تغییرات محیطی میشود. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر بررسی ادبیات موجود در حوزه هوش سازمانی، مدیریت دانش و عملکرد سازمانی است. یافتهها نشان میدهد سازمانهای هوشمند با بهرهمندی از مولفههایی چون بینش راهبردی، سرنوشت مشترک، روحیه کار تیمی، بهکارگیری دانش و فشار عملکردی، ضمن افزایش قدرت نوآوری و خلاقیت، توان مقابله با پیچیدگیهای محیطی را به طور مؤثری دارند. همچنین استفاده از فناوری اطلاعات و نظامهای یادگیری سازمانی بستری فراهم میآورد که گردش دانش، تصمیمگیری دقیق و به موقع را تسهیل میکند. بدین ترتیب هوش سازمانی نه تنها عامل افزایش کارایی و اثربخشی، بلکه کلید دستیابی به برتری رقابتی پایدار در سازمانها محسوب میگردد. این پژوهش بر نقش حیاتی هوش سازمانی در بهبود فرایندهای مدیریتی و تسریع تحقق اهداف تأکید نموده و ضرورت توسعه فرهنگ سازمانی هوشمند را به مدیران سیاسی و اجرایی توصیه مینماید.
)