1
دانشجوی دکتری روابط بین الملل دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
2
دکتری مطالعات منطقه ای دانشگاه تهران، تهران، ایران.
چکیده
با همهگیری ویروس کرونا و سرعت شیوع آن بسیاری از کشورهای جهان غافلگیر شده و بلافاصله وضعیت اضطراری بحرانی اعلام کرده، شروع به انجام اقداماتی به منظور مبارزه با این ویروس و مهار آن کردند. برخی از کشورها مانند چین در مقابله با این ویروس موفق به مهار نسبی آن شده و برخی دیگر علیرغم الگو قرار دادن شیوه مدیریتی کشورهای موفق در عمل قادر به مهار کرونا نبودند. نکته مهم این است که متغیرهایی مانند نوع رژیم سیاسی و ساختار حکومت نیز لزوماً ارتباط مستقیم و تعیین کنندهای با نحوه واکنش کشورها به این بحران نداشته است. هم کشورهای دموکراتیک و هم اقتدارگرا تقریباً واکنش یکسانی داشتهاند. پژوهش حاضر مدیریت بحران کرونا در کشورهای چین و کره جنوبی به عنوان نمایندگان کشورهای اقتدارگرا و دموکراتیک و همچنین جمهوری اسلامی ایران را مورد مطالعه تطبیقی قرار داده است. در این راستا سؤال این است که چرا علیرغم نحوه واکنش تقریباً یکسان کشورهای مختلف به بحران کرونا، برخی مانند چین و کره جنوبی با ساختارهای حکومتی متفاوت موفق و برخی مانند ایران ناموفق بودهاند؟ بهنظر میرسد قطع نظر از نوع رژیم و ساختار سیاسی در کشورهای مختلف، برای مدیریت بحران باید متغیرهای فوریت، قاطعیت و انسجام سازمانی تحت نظر مرکزی واحد در مراحل مختلف بحران وجود داشته باشد. این متغیرها در صورتی که همراه با متغیر سرمایه اجتماعی باشد منجر به موفقیت در مهار بحران کرونا میشود. تجربه کشورهای موفق مانند چین و کره جنوبی این موارد را تأیید میکند. روش پژوهش حاضر توصیفی-تطبیقی است.
)